Fundusz Naturalnej Energii EkoOdkrywcy5 Nie ma śmieci - są surowce! Sprzątanie świata - Polska 2017 Strona Miry

Unia Europejska o bateriach

Regulacje dotyczące zasad postępowania z bateriami określa Dyrektywa o bateriach (2006/66/EC).

Dyrektywa dotyczy w zasadzie wszystkich, z nielicznymi wyjątkami, baterii i akumulatorów wprowadzonych na rynek UE,  nie tylko tych niebezpiecznych.
Dyrektywa wprowadza ograniczenia w wykorzystaniu rtęci i kadmu w bateriach, nakłada też obowiązek zbierania i unieszkodliwiania zużytych baterii i akumulatorów, zamiast ich wyrzucania lub spalania, a także wymogi dotyczące zbierania oraz procesów ich unieszkodliwiania.
Zgodnie z Dyrektywą konsumentom należy stworzyć warunki do łatwo dostępnego i bezpłatnego oddawania zużytych baterii, a dystrybutorzy zobowiązani są do ich przyjmowania przy zakupie nowych. Poszczególne kraje zobowiązane są uruchomić powszechnie dostępne systemy zbierania baterii. Dotyczy to zarówno małych baterii przenośnych, jak i baterii lub akumulatorów przemysłowych oraz samochodowych. W odniesieniu do tych ostatnich obowiązek przyjęcia starego akumulatora od użytkownika pojazdów niekomercyjnych nie może być uzależniony od kupna nowego.

W Dyrektywie ustalono, że do 2012 r. w poszczególnych państwach zbiórką należy objąć co najmniej 25 % wszystkich baterii wprowadzonych na rynek. W roku 2016 ten pułap wzrasta do 45 %! Dla skutecznego monitorowania, czy wymogi te zostały osiągnięte, Dyrektywa wprowadza jednolite zasady ustalania danych dotyczących masy baterii sprzedanych i zebranych oraz raportowania o uzyskanych rezultatach przez państwa członkowskie.

Z drobnymi wyjątkami Dyrektywa wprowadza obowiązek poddania recyklingowi wszystkich zebranych zużytych baterii. Wprowadza też pewne jakościowe wymogi dotyczące procesu unieszkodliwiania (np. w odniesieniu do kwasów zawartych w bateriach).

Dyrektywa oparta jest na zasadzie odpowiedzialności producenta. Definicja producenta obejmuje też importera baterii spoza Unii (także pośrednio, np. importera samochodów i sprzętu zawierającego baterie). Istotą jest wprowadzenie baterii na rynek, a więc jej sprzedanie (lub nieodpłatne udostępnienie) końcowemu użytkownikowi. Z zasady tej wyłączeni są mali producenci (importerzy) baterii, których udział w rynku jest znikomy.

Zgodnie z Dyrektywą wszystkie baterie muszą być oznakowane znakiem w postaci przekreślonego pojemnika na odpady, co dla użytkownika stanowi informację, że zużytych baterii nie należy mieszać z innymi odpadami. Ponadto, baterie zawierające określone w Dyrektywie wielkości takich substancji, jak rtęć, kadm czy ołów, muszą być oznakowane odpowiednim symbolem chemicznym. Jeśli baterie są za małe na odpowiednie oznakowanie każdej z nich (co odnosi się np. do baterii guzikowych), wspomniane oznakowanie musi być nadrukowane na opakowaniu. Dotyczy to także opakowania urządzeń, które zawierają takie baterie. Baterie powinny też posiadać oznakowanie informujące o ich pojemności.

Władze poszczególnych państw UE obowiązane są do zapewnienia dostępu do informacji o wpływie baterii na środowisko i zdrowie człowieka, o systemie zbierania zużytych baterii i obowiązkach użytkowników w tym względzie oraz o obowiązujących zasadach oznakowania baterii. Na producentach baterii spoczywa obowiązek sfinansowania dostępu informacji o zbieraniu i przetwarzaniu zużytych baterii. Także inni operatorzy, np. właściciele sklepów sprzedających baterie lub sprzęt je zawierający powinni zapewnić potrzebne i użyteczne informacje dla swoich klientów.

Zgodnie z Dyrektywą producenci sprzętu elektronicznego i elektrycznego powinni tak projektować swoje urządzenia, aby zasilające je baterie mogły być łatwo i bezpiecznie odłączane. Wyjątek zrobiono dla urządzeń, które wymagają nieprzerwanego dopływu energii np. z uwagi na bezpieczeństwo danych, sprzęt medyczny itd. Sprzedawanemu urządzeniu musi towarzyszyć instrukcja bezpiecznego odłączania baterii od urządzenia. Instrukcja ma również informować o niebezpieczeństwach związanych z jej zlekceważeniem.

Niektóre wymogi dotyczą wszystkich baterii, np. obowiązek ich oznakowania oraz takiego ich umieszczenia w urządzeniu, aby można je było łatwo odłączyć i wyjąć. Wszystkie muszą być też zbierane po zużyciu i poddane recyklingowi.  Dla baterii przenośnych, z którymi ma do czynienia najszersza grupa użytkowników, tworzy się otwarte systemy zbierania. Tych baterii dotyczą też wspomniane wcześniej wymagane procentowe poziomy zbiórki, a także ograniczenia dotyczące wykorzystania rtęci i kadmu przy ich produkcji. W odniesieniu do baterii przenośnych Dyrektywa przewiduje dwa możliwe odstępstwa od obowiązku ich recyklingu: jeśli dany kraj ma i realizuje program wycofywania metali ciężkich  z użytku, bądź jeśli nie ma zapotrzebowania na produkty powstałe po przetworzeniu baterii. Wówczas zużyte baterie można unieszkodliwiać poprzez złożenie na składowisku odpadów niebezpiecznych.
Dla zużytych baterii przemysłowych i samochodowych wprowadza się odrębne systemy zbiórki, przy czym prowadzący je producenci bądź inne osoby lub firmy działające  w imieniu producentów nie mogą uzależniać ich odbioru od zakupu nowej baterii. Baterie te nie mogą być kierowane na składowiska odpadów i do spalarni i wszystkie bez wyjątku muszą być unieszkodliwiane w procesach recyklingu.
 

Informacja w ramach kampanii na rzecz prawidłowego zagospodarowania baterii i akumulatorów. Partnerem i zleceniodawcą kampanii jest Rocket Poland Sp. z o.o.

 

Archiwum aktualności

2018 1

2017 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2016 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2015 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2014 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2013 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2012 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2011 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2010 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2009 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2008 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2007 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2006 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2005 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2004 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2003 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2002 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12