25 lat Fundacji Nasza Ziemia i Akcji Sprzątanie świata - Polska :: 1994-2018 Fundusz Naturalnej Energii EkoOdkrywcy5 Strona Miry

Europejska Konwencja o ochronie zwierząt hodowlanych i gospodarskich

Zapraszamy do zapoznania się z jej treścią:

EUROPEJSKA KONWENCJA

sporządzona w Strasburgu dnia 10 marca 1976 r.

o ochronie zwierząt hodowlanych i gospodarskich.


(Dz. U. z dnia 18 czerwca 2008 r.)

 

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości:


W dniu 10 marca 1976 r. została sporządzona w Strasburgu Europejska konwencja o ochronie zwierząt hodowlanych i gospodarskich, a w dniu 6 lutego 1992 r. został
sporządzony w Strasburgu Protokół zmieniający Europejską konwencję o ochronie
zwierząt hodowlanych i gospodarskich, w następującym brzmieniu:


Przekład


EUROPEJSKA KONWENCJA


o ochronie zwierząt hodowlanych i gospodarskich


Państwa członkowskie Rady Europy, Sygnatariusze niniejszej Konwencji.


Zważywszy, iż wskazane jest przyjęcie wspólnych przepisów w celu ochrony zwierząt hodowlanych i gospodarskich, szczególnie w warunkach nowoczesnych systemów intensywnego chowu,


Uzgodniły, co następuje:

 


ROZDZIAŁ I


Postanowienia ogólne


Artykuł 1


Niniejsza Konwencja stosuje się do utrzymywania, opieki i pomieszczeń przeznaczonych dla zwierząt, zwłaszcza w warunkach nowoczesnych systemów intensywnego chowu. Dla celów niniejszej Konwencji przez "zwierzęta" rozumie się zwierzęta hodowane lub utrzymywane w celu produkcji żywności, wełny, skór, futer lub do innych celów rolniczych, a przez "nowoczesne systemy intensywnego chowu" rozumie się systemy, w których stosuje się przede wszystkim instalacje techniczne obsługiwane głównie przy pomocy urządzeń automatycznych.


Artykuł 2


Każda z Umawiających się Stron wprowadzi w życie zasady ochrony zwierząt określone w artykułach 3 - 7 niniejszej Konwencji.


Artykuł 3


Każdemu zwierzęciu powinno zapewnić się pomieszczenie, żywienie i pojenie oraz
pielęgnację, które - wziąwszy pod uwagę jego gatunek, stopień rozwoju, przystosowania i udomowienia - dostosowane są do jego potrzeb fizjologicznych i
etologicznych, zgodnie z posiadanym doświadczeniem i wiedzą naukową.


Artykuł 4


1. Swoboda ruchu właściwa zwierzęciu - wziąwszy pod uwagę jego gatunek i zgodnie z posiadanym doświadczeniem i wiedzą naukową, nie może być ograniczona w sposób powodujący niepotrzebne cierpienia lub urazy i uszkodzenia ciała.
2. Jeżeli zwierzę jest stale lub często trzymane na uwięzi lub w zamknięciu, należy
mu zapewnić przestrzeń odpowiednią do jego potrzeb fizjologicznych i etologicznych, zgodnie z posiadanym doświadczeniem i wiedzą naukową.


Artykuł 5


Oświetlenie, temperatura, wilgotność, obieg powietrza, wentylacja pomieszczeń dla
zwierząt oraz inne warunki otoczenia takie jak stężenie gazów lub natężenie hałasu
-wziąwszy pod uwagę gatunek zwierzęcia, jego stopień rozwoju, przystosowania i
udomowienia - muszą być dostosowane do jego potrzeb fizjologicznych i etologicznych, zgodnie z posiadanym doświadczeniem i wiedzą naukową.


Artykuł 6


Żadne zwierzę nie może być żywione lub pojone w sposób powodujący niepotrzebne cierpienia lub urazy i uszkodzenia ciała, ani też podawana mu pasza lub płyny nie mogą zawierać substancji, które mogłyby powodować takie skutki.


Artykuł 7


1. Kondycja i stan zdrowia zwierząt muszą być dokładnie kontrolowane, w odstępach czasu pozwalających uniknąć niepotrzebnych cierpień, a w przypadku zwierząt utrzymywanych w warunkach nowoczesnych systemów intensywnego chowu przynajmniej raz dziennie.
2. Wyposażenie i sprzęt w nowoczesnych systemach intensywnego chowu muszą być dokładnie sprawdzane przynajmniej raz dziennie, a każdą wykrytą usterkę należy niezwłocznie usunąć. Jeżeli usterka nie może zostać niezwłocznie usunięta, należy podjąć wszelkie dostępne środki tymczasowo chroniące dobrostan zwierząt.


ROZDZIAŁ II


Szczegółowe postanowienia wykonawcze


Artykuł 8


1. W ciągu roku od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji zostanie utworzony
Stały Komitet.
2. Każda z umawiających się Stron ma prawo wyznaczyć swojego przedstawiciela w Stałym Komitecie. Każde państwo członkowskie Rady Europy, niebędące Stroną Konwencji ma prawo być reprezentowane w Starym Komitecie na prawach obserwatora.
3. Sekretarz Generalny zwołuje posiedzenie Stałego Komitetu za każdym razem, kiedy uzna to za konieczne oraz w każdym przypadku, kiedy zażąda tego większość
przedstawicieli Umawiających się Stron lub gdy zażąda tego przedstawiciel
Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, jeżeli zostanie ona stroną niniejszej
Konwencji.
4. Większość przedstawicieli umawiających się stron stanowi kworum konieczne, aby zebranie Stałego Komitetu mogło się odbyć.
5. Stały Komitet podejmuje decyzje większością głosów; jednomyślność jest jednak
wymagana w przypadku:
a)  przyjęcia rekomendacji, o których mowa w artykule 9 ustęp 1,
b)  decyzji w sprawie dopuszczenia obserwatorów innych niż określeni w ustępie 2
niniejszego artykułu,
c)  przyjęcia sprawozdania, o którym mowa w artykule 13; sprawozdanie to, w
poszczególnych przypadkach może zawierać różne stanowiska.
6. Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej Konwencji, Stały Komitet ustanowi swój
regulamin wewnętrzny.


Artykuł 9


1. Zadaniem Stałego Komitetu jest przygotowywanie i przyjmowanie rekomendacji dla Umawiających się Stron, zawierających szczegółowe postanowienia mające na celu stosowanie zasad określonych w Rozdziale I niniejszej Konwencji; postanowienia te opierają się na wiedzy naukowej na temat poszczególnych gatunków zwierząt.
2. W celu wypełnienia zadań wymienionych w ustępie 1 niniejszego artykułu, Stały
Komitet będzie śledził rozwój badań naukowych i nowych metod w dziedzinie hodowli zwierząt.
3. O ile Stały Komitet nie wyznaczy dłuższego terminu, każda rekomendacja wywołuje skutek po upływie sześciu miesięcy od dnia jej przyjęcia przez Stały Komitet. Począwszy od dnia, w którym rekomendacja wywołuje skutek, każda z Umawiających się Stron powinna wprowadzić ją w życie, albo poprzez notyfikację skierowaną do Sekretarza Generalnego Rady Europy powiadomić Stały Komitet o przyczynach, dla których zdecydowała, iż nie jest w stanie wprowadzić jej w życie lub nie może w dalszym ciągu przestrzegać jej postanowień.
4. Jeżeli dwie lub więcej Umawiających się Stron lub Europejska Wspólnota
Gospodarcza, o ile będzie ona Stroną niniejszej Konwencji, notyfikują, zgodnie z
ustępem 3 niniejszego artykułu, swoją decyzję o tym, że nie są lub przestały być w
stanie przestrzegać postanowień danej rekomendacji, rekomendacja ta traci moc.


Artykuł 10


Stały Komitet będzie, w razie potrzeby, ułatwiać polubowne rozwiązywanie problemów, jakie mogą wystąpić pomiędzy Umawiającymi się Stronami, w związku ze stosowaniem niniejszej Konwencji.


Artykuł 11


Stały Komitet może, na wniosek jednej z Umawiających się Stron, wydać opinię
dotyczącą dowolnej kwestii odnoszącej się do ochrony zwierząt.


Artykuł 12


W celu udzielenia pomocy w pracach Stałego Komitetu, każda z Umawiających się Stron może wyznaczyć jeden lub więcej organów, do których Stały Komitet może zwracać się z prośbą o informacje lub opinie. Umawiające się Strony przekażą Sekretarzowi Generalnemu zawiadomienie z nazwami i adresami tych organów.


Artykuł 13


Stały Komitet, po upływie trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji
oraz po upływie każdych następnych trzech lat, składa Komitetowi Ministrów Rady
Europy sprawozdanie ze swoich prac i funkcjonowania Konwencji, dołączając, o ile
uzna to za konieczne, propozycje zmian Konwencji.


ROZDZIAŁ III


Postanowienia końcowe


Artykuł 14


1. Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisu dla państw członkowskich Rady Europy oraz Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu. Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składa się
Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.
2. Niniejsza Konwencja wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia złożenia czwartego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia przez państwo członkowskie Rady Europy.
3. W stosunku do każdego Sygnatariusza, który ratyfikuje, przyjmie lub zatwierdzi
niniejszą Konwencją po dacie, o której mowa w ustępie 2 niniejszego artykułu,
wchodzi ona w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia złożenia dokumentu
ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia.


Artykuł 15


1. Po wejściu w życie niniejszej Konwencji, Komitet Ministrów Rady Europy, na
warunkach, jakie uzna za stosowne, może zaprosić każde państwo niebędące członkiem Rady, do przystąpienia do niniejszej Konwencji.
2. Przystąpienie następuje poprzez złożenie Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy, dokumentu przystąpienia, który wywołuje skutek po upływie sześciu miesięcy od dnia jego złożenia.


Artykuł 16


1. Każda z Umawiających się Stron w czasie podpisywania lub składania dokumentu
ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, może wskazać terytorium
lub terytoria, do których stosuje się niniejsza Konwencja.
2. Każda z Umawiających się Stron w czasie podpisywania lub składania dokumentu
ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, lub w dowolnym
późniejszym terminie, może w oświadczeniu skierowanym do Sekretarza Generalnego rozszerzyć zasięg stosowania niniejszej Konwencji o dowolne wskazane w oświadczeniu terytorium, za którego stosunki międzynarodowe odpowiada i w imieniu którego może podejmować zobowiązania.
3. Każde oświadczenie złożone na mocy ustępu poprzedzającego może zostać cofnięte w odniesieniu do terytorium wskazanego w tym oświadczeniu, na warunkach określonych w artykule 17 niniejszej Konwencji.


Artykuł 17


1. Każda z Umawiających się Stron może, w zakresie który ją dotyczy, wypowiedzieć niniejszą Konwencją poprzez notyfikację skierowaną do Sekretarza Generalnego Rady Europy.
2. Wypowiedzenie wywołuje skutek po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania
notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.


Artykuł 18


Sekretarz Generalny Rady Europy zawiadamia, w drodze notyfikacji, Państwa
członkowskie Rady oraz wszystkie Umawiające się Strony, niebędące członkami Rady o:
a)  każdym podpisaniu;
b)  złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia;
c)  każdej dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji, zgodnie z artykułami 14 i 15;
d)  każdej rekomendacji, o której mowa w artykule 9 ustęp 1 oraz dacie, w której
wywołuje ona skutek;
e)  każdej notyfikacji otrzymanej zgodnie z postanowieniami artykułu 9 ustęp 3;
f)  każdym zawiadomieniu otrzymanym zgodnie z postanowieniami artykułu 12;
g)  każdym oświadczeniu otrzymanym zgodnie z postanowieniami artykułu 16 ustęp 2 i 3;
h)  każdej notyfikacji otrzymanej zgodnie z postanowieniami artykułu 17 oraz o
dacie, w której wypowiedzenie wywołuje skutek.


Na dowód czego, niżej podpisani, będąc w tym celu należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Konwencję.


Sporządzono w Strasburgu, w dniu 10 marca 1976 roku, w języku francuskim i
angielskim, przy czym oba teksty są jednakowo autentyczne, w jednym egzemplarzu,
który zostanie złożony w archiwum Rady Europy. Sekretarz Generalny Rady Europy
przekaże uwierzytelnione odpisy każdemu Sygnatariuszowi oraz każdemu Państwu
przystępującemu.

Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją i protokołem w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że:
-   zostały one uznane za słuszne zarówno w całości, jak i każde z postanowień w
nich zawartych,
-   postanowienia konwencji i protokołu są przyjęte, ratyfikowane i potwierdzone,
-   będą niezmiennie zachowywane.
Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej
Polskiej.

Dano w Warszawie dnia 28 grudnia 2007 r.

 

Archiwum aktualności

2018 1 2 3 4 5 6 7

2017 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2016 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2015 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2014 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2013 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2012 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2011 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2010 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2009 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2008 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2007 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2006 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2005 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2004 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2003 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

2002 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12